Vechten, vallen, opstaan en doorgaan! (3900 km)

Gegroet vanuit Perito Moreno aan allen die mijn verhalen volgen !

Er zit weer zo´n 1000 km op en ik heb weer genoeg meegemaakt. Ja t waren weer enerverende weken en t koste me weinig moeite een pakkende titel te vinden voor dit verhaal. Waarom zal duidelijk worden als je verder leest!

Ik fiets inmiddels alweer ruim anderhalve week alleen. Chili is voorlopig verruild voor Argentinie en vanaf nu is de reis noordwaarts gericht richting Colombia.

Het gebied waarin ik me bevind is nog steeds Patagonie, maar zoals ik heb gemerkt zijn er 2 soorten Patagonie, de Chileense en de Argentijnse kant.
Waar de Chileense kant groen is, overal water is, nauwelijks wind en ik een tiental fietsers per dag tegenkwam is de Argentijnse kant letterlijk het tegenovergestelde: een woestijn/steppe landschap, hierbij horende opgedroogde rivieren, geen andere fietsers en een ongelooflijke krachtige westenwind. Daarnaast zijn de afstanden tussen dorpen of soms beter gezegd gehuchten vele malen groter dan in Chili. Zo heb ik bijvoorbeeld na het verlaten van El Chalten 315 km lang geen dorp op mijn route gehad. Ter vergelijking: dit is de afstand tussen Groningen en Maastricht. Stel je voor dat daartussen misschien een 5 a 10 boerderijen liggen 1 tankstation en verder niets, maar dan ook helemaal niets.... Deze lange afstanden betekenden dan ook dat ik 11 liter water en eten voor 5 a 6 dagen bij me had, meer was gewoonweg niet mogelijk want de fiets was erg zwaar, ik schat in totaal op het hoogtepunt maar liefst 65 kg! Enkele keren moest ik voor het water dan ook beroep doen op een tankstation of de mensen die ik tegenkwam.

Daarnaast heb ik met nog meer materiaalpech te kampen gehad:
- Nog steeds losse spaken, alhoewel t wel beter lijkt te worden na t nodige gesleutel...
- Een kapotte achterbagagedrager, deze heb ik ´gerepareerd´ met slangenklemmen, tie rips en verbindingsstukken voor kozijnen.
- Een kappotte brander, de seal van t pompje was kapot door al t woestijnzand wat er met de harde wind was in gekomen. Deze heb ik kunnen namaken met een tuinslang. Ja ik moet zeggen met een beetje creativiteit kom je ver tijdens een fietsreis!
- De tent begint ook al wat schade te vertonen na enkele nachten in de middle of nowhere te hebben gekampeerd in een uiterst krachtige wind maar deze schade was gelukkig met naald en draad te repareren.
- Een van de sluitriemen van mijn tassen was gescheurd door de vele waterflessen die ik mee moest sleuren, maar ook dit was met naald en draad te repareren.

Een beetje afzien dus en een beetje materiaalpech, maarja dat hoort nu eenmaal bij het reizen per fiets en eerlijk gezegd: des te groter de inspanning, des te groter de voldoening! .. Achteraf ten minste…

Maar goed hoe waren de afgelopen weken verder voor mij?
In Chili was het genieten van de prachtige, ongelooflijk mooie natuur. Samen met Gustavo heb ik veel lol gehad en ik heb aan hem, na 5 weken met hem te hebben gefietst, een goede vriend over gehouden.

Voor mij was vooral de laatste week een bijzondere ervaring, daar in me eentje in de ´middle of nowhere´ in de woestijn.
Het was vechten tegen de wind die me zo nu en dan letterlijk tegen de grond aan sloeg, maar t was niet alleen een gevecht tijdens t fietsen... Probeer maar eens een met windkracht 7 a 8: een tent op te zetten zonder beschutting tegen de wind, een jack aan te doen, de wegenkaart te lezen, iets uit een van je fietstassen te halen zonder dat er iets wegwaait uit je tassen of je fiets omvalt of je zelf omver wordt geduwd door de wind. Daarnaast was het alleen zijn erg bijzonder, soms kwam ik meer dan een uur lang geen auto tegen op de weg en ´s avonds als ik mijn tent ergens langs de kant van de weg opzette kon t goed zijn dat er heel de avond niemand voorbij reed... Het gevoel dat dit geeft is moeilijk te beschrijven. Ik was op mezelf aangewezen bij problemen of op zware momenten. Maar het gevoel was allesbehalve beklemmend of angstig nee t was eerder een gevoel van ultieme vrijheid en volledige onafhankelijkheid. Daarnaast besef je op zulke momenten en in zo´n landschap hoe klein en nietig je bent en hoe groot afstanden werkelijk zijn.

Maar bovenal, ja bovenal blijft het genieten, genieten en nog eens GENIETEN!!!

Het routeschema laat t achterwege want t wordt dan wel erg veel, maar in ieder geval wat momenten uit de reis voor de liefhebber! Mochten er geen foto´s opstaan dan komt dit door de slechte internetverbinding en zullen ze zsm volgen!

4-2 Villa O´Higgins
De beste bagagedrager ooit… Niet dus…

... Nog 5 km te gaan en we arriveren in Villa O´higgins. Dit betekent het einde van een prachtige route, de Carretera Austral genaamd. Gustavo en ik besluiten te rusten bij een prachtig meer. Het heeft, zoals alle meren hier, een diepblauwe kleur, ongelooflijk helder water en is omgeven door beboste bergen met op iedere top lichtblauwe gletsjers. Ja dit is waar de Carretera Austral (de route die we fietsen) ook om bekend staat naast t vele ripio. We genieten van de prachtige vergezichten en na een kwartier stappen we weer op de fiets. Nog geen meter heb ik gereden of ik merk dat er iets mis is.. Het achterspatbord loopt tegen het wiel aan en ik roep Gustavo dat ie moet wachten. Ik zet de fiets op de kop en inspecteer wat het probleem is. Het duurt nog geen seconde of ik heb het gezien, aan één kant is een schroef (welke de bagagedrager draagt) afgebroken in het frame. Dit is klote maar deze is uit te boren en ik heb nog een ander punt in het frame waar ik de bagagedrager kan bevestigen, niets aan de hand dus.
Ik pak een reserveschroef en ga aan de slag om de drager vast te maken.. Maar dan zie ik iets dat niet te repareren is en een ´Godverdomme!´ waard is. Aan de andere kant van de bagagedrager is de drager zelf afgebroken... Tjah daar sta ik dan, aan het einde van de Carratera Austral.. De laatste fietsenmaker was 500 km terug en de overtocht naar Argentinie zal hoe dan ook zwaar worden en een kapotte bagagedrager maakt t er niet makkelijker op... Met wat touw zet ik de bagagedrager ´vast´ voor t laatste stuk naar Villa O´higgins.


5-2 Villa O´Higgins
Creatief met…
Ik sta in de plaatselijke supermarkt, alhoewel supermarkt, t is niet groter dan 3 bij 4 meter en ik kijk om me heen. Kan ik hier iets vinden om mijn bagagedrager te ´repareren´?
Dit is de enige plek in t dorp waar ze materiaal verkopen om te klussen en dit is dan ook gelijk mijn enige hoop... Uiteindelijk vind ik slangenklemmen en verbindingstukken voor kozijnen en hiermee weet ik mijn bagagedrager te ´repareren´ of beter gezegd, te ondersteunen. Lang leve de creativiteit!


6-2 Lago Desierto
Op naar Argentinie!

Na een meer dan 3 uur durende boottocht over Lago O´Higgins word ik, samen met zo´n 10 andere fietsers, afgezet op het strand. Nu is het tijd voor de oversteek naar Argentinie. De oversteek die berucht en beroemd is onder fietsers en waar de nodige verhalen over verteld zijn. Maarja wat maakt t dan zo berucht? Nou dat is het feit dat je over slechts 22 km de hele dag bezig bent. De verhalen vooraf gingen dat t 22 km lang de fiets duwen zou zijn.. ´We gaan het zien´, zeggen Gustavo en ik en we stappen op de fiets. Deze uitspraak is inmiddels een van onze favorieten geworden want, zonder te overdrijven, 50% van de verhalen die we hebben gehoord van andere fietsers maar ook van bewoners, ongeacht waarover het ging, bleken onzin of in ieder geval niet geheel juist te zijn.
Het eerste gedeelte dat we moeten doen is 6 km omhoog want we moeten een berg oversteken. Tot mijn verbazing is hier gewoon een weg, ofja gewoon… T is een heel slechte ripioweg, maar toch het is meer dan verteld werd vooraf. Op deze weg lukt t me om de helft te fietsen. De andere helft zit er niets anders op dan de fiets, soms over een 20 a 30% hellende weg, bezaaid met losse keien, te duwen. Dit stuk neemt zo´n 2 uur in beslag.
Het tweede gedeelte gaat 10 km over een iets betere weg, de weg is´vlak´ en dit gedeelte is dan ook erg gemakkelijk. Halverwege deze weg eten we wat en rusten we eventjes uit. ´Nou´, zeg ik tegen Gustavo, ´wat een verhalen zeg, tis 10 keer makkelijker dan ik had gedacht, haha!´. Er zitten nu 3 uren onderweg zijn op.
Maar dan steken we de grens over voor de laatste 6 km en dan is alles anders. Hadden we eerst nog een weg, nu stopt deze abrupt als we t bord ´Welkom in Argentinie´ passeren. De weg die we nu hebben is niet meer dan een looppad, welke zich een weg baant door t bos. Vele malen moet ik de ongelooflijke zware fiets optillen over omgevallen bomen of over de wortels van de bomen. Ongelooflijk zwaar is het… ´Welkom in Argentinie´, mompel ik in mezelf, ´Jaja….´.
Na meer dan een uur de fiets te hebben geduwd door t bos, nee beter gezegd gesleurd, heb ik er 1,5 km opzitten. Gustavo is inmiddels al verder, zijn fiets weegt minder en hij heeft t er schijnbaar makkelijker mee. ´God zeg, waarom moest ik deze route zo nodig doen?´, zeg ik tegen mezelf. Het enige dat ik op dit moment kan bedenken is dat t leuk is voor de verhalen achteraf, meer niet. ´Maarja daar heb k nu dus geen kut aan!´, vloek ik.
.. Na 3 uur door t bos heb ik er net iets meer dan 4 km door dit bos opzitten. In totaal ben ik nu al 6 uur onderweg en 20 km ver. Ik ben inmiddels al een paar keer met fiets en al omgevallen terwijl ik deze door t bos sleurde. Een keer viel ik bijna omver in een riviertje dat ik moest doorkruisen. Mijn knieen en enkels beginnen pijn te doen van het gesleur en vallen. Mijn polsen beginnen ook al pijn te doen van het trekken aan de fiets. Dan begint het pad merkbaar om laag te gaan en voor t eerst zie ik Lago Desierto, het eindpunt van de dag. Dit is zo´n 2 km verder weg. Ik probeer dit gedeelte van het pad omlaag te gaan op de fiets. Ik schat in dat dit makkelijker is dan de fiets proberen te loodsen door het 40 cm diepe en 50 cm brede pad. Nog geen 50 m zit ik op t zadel of een van mij tassen blijft hangen achter een stronk. Abrupt staat mijn fiets stil en vlieg ik eraf. ´Ja joh…´ Mompel ik, vloeken doe ik al niet meer, t is niet goed voor de moraal, zo bemerkte ik al gauw.. Ik stap weer op de fiets en een kwartier later gebeurt weer t zelfde… ´Pfff.. Nog ff ik ben er bijna´…. In totaal doe ik over dit stuk van 6 km door t bos 4 uur en val ik 4 of 5 keer (de tel ben ik kwijtgeraakt).

Dan rond 7 uur ´s avonds, 7 uur onderweg en 22 km verder kom ik eindelijk aan bij de douane aan het meer. Ik laat mijn paspoort stempelen. Eindelijk ben ik er! Met pijnlijke polsen, knieen, enkels, doorweekte schoenen en vermoeide armen arriveer ik bij het meer. Hier tref ik ook de andere fietsers aan, iedereen heeft dezelfde verhalen. En ja dan blijkt wat ik al dacht, de tocht was leuk voor de verhalen achteraf!


13-2 Ruta 40
Gastvrijheid langs de kant van de weg.

Het is half 7 ´s avonds, ik heb er 6 fietsuren opzitten en slechts 60 km. Vandaag was t vechten. Vechten tegen de wind. Vechten om fietsend vooruit te komen. Vechten om niet omver te worden geduwd door de wind. Vechten om overeind te blijven op het ongelooflijk slechte ripio. En vechten als er door de combinatie van harde wind van voren, slecht ripio en klimmen, niets anders op zat dan de fiets kilometers te duwen.. Ik ben kapot en zoek een plek langs de kant van de weg waar ik mijn tent uit de wind kan opzetten. Er is echter een probleem.. Nergens zie ik een plek.. Overal om me heen is het kaal met hier en daar enkele stekelige planten die niet hoger dan 20 cm boven de grond uit komen. Er wordt hier gewerkt om de weg te asfalteren en dit betekent dat de kans op het vinden van een goede plek nog lastiger wordt.... In de verte zie ik iets wat op een bouwkeet lijkt en ik fiets er heen. T blijkt van enkele wegwerkers te zijn. Dit is mijn enige kans om uit de wind mijn tent op te zetten en ik vraag aan de mannen of ik mijn tent hier mag opzetten. ´Dat mag, geen probleem, maar als je wilt kun je ook een bed krijgen in de keet´, is het antwoord. Hier zeg ik natuurlijk geen nee tegen. De afgelopen 6 weken heb ik iedere nacht geslapen in mijn tent op een luchtbedje van 2 cm dik, dat na 4 uur slapen is leeggelopen (ook al heb ik al 8 gaten gerepareerd). Een bed is een fijne afwisseling. Daarnaast is het fijn om ook weer eens binnen te slapen want de temperaturen hier in de nacht komen niet boven de 5 graden uit. Naast een bed krijg ik ook nog van hen avondeten en ontbijt en zo heb ik weer mogen genieten van de gastvrijheid van het Argentijnse volk!


14-2 Ruta 40
Geschaafd en gezandstraald!

´S ochtends om 8 uur stap ik op de fiets nadat ik de wegwerkers van harte heb bedankt voor hun gastvrijheid. De krachtige westenwind maakt t fietsen over t slechte ripio alles behalve makkelijk. Zonder wind is het al moeilijk om op het ´goede spoor´ op het ripio te fietsen met een zware bepakte fiets. Met een ongelooflijk krachtige westenwind wordt t alleen maar moeilijker. Nadat ik een uur onderweg ben passeren mij enkele wegwerkers bij wie ik de nacht heb doorgebracht in de keet. Ik ben pas 8 km opgeschoten en ze vragen of ik misschien een lift wil. Ik bedank ze voor het aanbod maar een lift neem ik alleen als ik zwak of ziek ben. Nu voel ik me ongelooflijk sterk en fit en wil op eigen kracht vooruit komen. Verbaasd kijken ze me aan ´Seguro?´ (zeker weten), vragen ze me. Ik moet lachen en nogmaals bedank ik ze voor t aanbod.
.. Na 2 fietsuren heb ik er pas 15 km opzitten en de westenwind blijft maar in kracht toenemen. Voor mij zie ik een berg en de weg draait er via de linkerkant omheen. Nu krijg ik de wind frontaal van voren. Wat een kracht! Ik heb oordopjes in om muziek te luisteren, t volume staat op maximaal en toch, toch nog hoor ik de wind boven de muziek uit! De weg gaat nu ook een klein beetje omhoog, ik schat met een 5%. De wind is zo krachtig dat de geintegreerde hoogtemeter van mijn kilometerteller van slag is, de ene seconde geeft deze een stijgingspercentage aan van +20%, de seconde erna -30%. Mijn snelheid is nog geen 3 km/h, ik zwalk van links naar rechts over de weg en passeer enkele andere wegwerkers. Spontaan stoppen ze met hetgeen waarmee ze bezig zijn en staren me aan, alsof ze water zien branden. Het kost me de grootste moeite overeind te blijven en t duurt niet lang voordat de wind me met fiets en al omver duwt en ik met een smak op het ripio neerkom. ´Ah heerlijk!´ roep ik sarcastisch.. Met de grootste moeite krijg ik mijn fiets overeind. Ik besluit niet meer te proberen te fietsen en zo zit er voor mij niets anders op dan de fiets te duwen, tegen de flanken van de berg op en tegen de wind in… De wind blijft maar in kracht toenemen en t duurt niet lang of het losse zand langs de kant van de weg wordt meegevoerd door de wind en zo word ik ook nog eens gezandstraald. Mijn gezicht heb ik geheel bedekt maar mijn benen en armen niet. T voelt als een hagelbui, maar dan net ietsje pijnlijker. Tjah.. Dit is afzien! In totaal doe ik over 4 km maar liefst 2 uur, daarna draait de weg weer naar t noorden en lukt t me om weer te fietsen. Maar dan nog geen 100 m later heb ik een lekke band, tjah de Ruta 40 is berucht vanwege de slechte ripio stukken en de harde wind, ik begrijp nu precies waarom…

… ´s Avonds inspecteer ik mijn fiets als alle tassen eraf zijn en kom ik erachter dat mijn bagagedrager nog verder kapot is aan het gaan, op 2 plaatsen zijn de lassen ook al volledig doorgescheurd…


15-2 Gobernador Gregores
Met grote verbazing tref ik de volgende dag een fietsenwinkel aan in Gobernador Gregores. Nadat de fietsenwinkel in El Chalten mij moest teleurstellen met het nieuws geen bagagedrager te hebben die geschikt is voor mijn fiets besluit ik hier eens te kijken of ze me kunnen helpen. De eigenaar loopt met me mee naar de fiets om te bekijken wat voor soort bagagedrager het moet zijn. Nee deze heeft ie helaas niet.. Maar zo zegt hij, ´Ik weet wel waar je die kunt krijgen!´. ´Aha, vertel!´ zeg ik, hopend op goed nieuws. ´Dat is in Esquel, 1000 km verderop!´....


17-2
.. Het is 3 uur ´s middags, ik heb er 3 fietsuren opzitten en zoek een plek langs de kant van de weg wat te rusten en te kunnen eten. 3 Fietsuren zitten erop maar ik heb pas 21 km gefietst. Het is ongelooflijk zwaar, het is niet ripio, nee de weg is een prachtige asfaltweg. Het is niet klimmen, nee de weg is zo vlak als t maar kan. Nee t is de wind, de krachtige westenwind waar Patagonie bekend om staat, die t mij op de fiets ongelooflijk zwaar maakt. Als ik een schatting moet maken is het windkracht 7 met windstoten tot windkracht 8 a 9, helaas voor mij leg ik deze weg in de richting van t westen af en dus komt de wind frontaal van voren. Kruipend ben ik de afgelopen uren vooruit gegaan. Ik heb op dit stuk weg nog 21 km te gaan voordat de weg veranderd van richting. Ik bereken dat t me nog minimaal 3 fietsuren zal kosten.
.. Dan eindelijk om 7 uur ´s avonds, na 42 km en 6 fietsuren verandert de wegrichting van westen naar t noorden. De wind krijg ik nu voornamelijk van de zijkant maar ook een klein beetje van achteren. Dit kleine beetje, dat ik de wind van achteren krijg, is genoeg om mijn snelheid te doen veranderen van 7 km/h naar 28 km/h. Om toch nog een beetje kilometers te maken besluit ik nog een uurtje door te gaan en zo leg ik in het laatste uur af wat ik daarvoor in 4 uren deed…